به بهانه سالمرگ محمدرضا لطفی

C:\Users\M. Khalaj\Desktop\سایت\زادروز-محمدرضا-لطفی.jpg

نویسنده: ایرج عظیمی 

زاده ۱۷ دی ۱۳۲۵ در گرگان  -درگذشت ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۳ در تهران

ردیف‌دان،  موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز،  نوازنده برجسته‌ی تار  و سه‌تار، همچنین پژوهشگر و مدرس موسیقی سنتی ایرانی

از چهره‌های تأثیرگذار  موسیقی ایران  بود و با خلق آثاری چون “ایران ای سرای امید”،  “کاروان شهید”، “برادر بی‌قراره” و

 “عشق داند” به میان توده‌ی مردم راه یافت. 

لطفی بنیان‌گذار کانون فرهنگی و هنری چاووش، گروه شیدا و  مکتب‌خانه میرزا عبدالله  بود و هنرمندان بسیاری از جمله 

خانوادهٔ  کامکارها، مجید درخشانی، صدیق تعریف، حمید متبسم و حسین بهروزی‌نیا را تربیت کرد.او در کنار تار  و سه‌تار، کمانچه، دف، نی و سنتور  نیز می‌نواخت.

وی در شهرگرگان، در خانواده‌ای فرهنگی که پدر و مادر هردومعلم بودند، زاده شد. و به مدت پنج سال در هنرستان موسیقی به آموختن موسیقی پرداخت و موسیقی را نزد استادانی چون علی اکبر شهنازی، حبیب الله صالحی فرا گرفت.

پس از پایان هنرستان به دانشکده موسیقی راه یافت و به تکمیل آموخته‌هایش پرداخت. در این زمان از استادانی مانند نورعلی برومند، عبدالله دوامی، سعید هرمزی نیز بهره جست. 

-در سال ۱۳۴۳ جایزه نخست موسیقی‌دانان جوان را نیز کسب کرد. 

-در جشنواره موسیقی جشن هنر ۱۳۵۴در شیراز به همراه محمدرضا شجریان و ناصر فرهنگ‌فر به اجرای راست پنجگاه پرداخت که بسیار مورد توجه قرار گرفت. 

-در اجرای ردیف آوازی توسط عبدالله دوامی با ساز تار وی را همراهی کرد. 

-در سال ۱۳۵۳ به عضویت گروه علمی دانشکده موسیقی درآمد و در همین سال همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. به مدت یک سال و نیم به عنوان مدیر گروه موسیقی دانشکده موسیقی هنرهای زیبای تهران به کار مشغول شد و پس از آن از این سمت استعفا کرد. 

-در سال ۱۳۵۴ گروه شیدا را راه‌اندازی کرد و به همراه گروه عارف به سرپرستی حسین علیزاده به بازخوانی و اجرای دوباره آثار گذشتگان پرداخت. کانون موسیقی چاووش را با همکاری هنرمندانی مثل حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و علی اکبر شکارچی راه‌اندازی کرد و در طی یک فعالیت چشمگیر آثاری از این گروه به جای ماند که به گفتهٔ بسیاری از اساتید از بهترین کارهای موسیقی ایران به شمار می‌روند. 

– پس از انحلال چاووش بعد از سفرهای زیادی که برای کنسرت به ایتالیا، فرانسه و آلمان کرد، در سال ۱۳۶۵ به آمریکا رفت.

علاوه بر کنسرت‌های متعدد در سراسر آمریکا، مرکز فرهنگی هنری شیدا را در واشنگتن بنیان گذاشت.

لطفی هم‌زمان با تار، به نوازندگیِ  ویولن  کلاسیک نیز مشغول بود و به گفتهٔ خودش، زمانی در ۲۳ سالگی پس از اینکه تمامیِ آموزش‌های ردیف،رِنگ‌ها، ضربی‌ها و… را پشتِ سر گذاشته بود، موسیقیِ ایرانی را رها کرد تا به سراغ موسیقی کلاسیک غرب برود و در آمریکا ادامهٔ تحصیل بدهد؛ بنابراین برای مدت‌ها تنها به فعالیت در زمینهٔ موسیقی کلاسیک غربی، و نوازندگیِ ویولن پرداخت. 

خودش نقل می‌کند که پس از مدتی یک روز چشمش به سه‌تارش، که روی دیوار اتاق آویزان بود، افتاد و از رویِ دل‌تنگی با این ساز، سه‌تار را برداشته و به نواختن مشغول شده است.

وی اضافه می‌کند:”همین که دوتا ناخن به آن زدم، اشک از چشمانم سرازیر شد. دیدم که موسیقیِ غرب چنین حالتی را هیچ وقت به من نمی‌دهد.”

او  می‌گوید که پس از این اتفاق، از آنجا که موسیقی ایرانی به وی احتیاج داشت، تصمیم گرفته‌است که فقط به موسیقی ایرانی بپردازد، و موسیقیِ کلاسیک را تنها به عنوان پشتوانه در اندیشهٔ خود همراه داشته باشد.

لطفی تجربه همکاری با خوانندگان چون تاج اصفهانی، غلامحسین بنان  و محمدرضا شجریان را داشته و همچنین خوانندگانی چون  هنگامه اخوان،  صدیق تعریف،  محمدگلریز  و محمد معتمدی،  اولین‌بار توسط محمدرضا لطفی به جامعهٔ موسیقی معرفی شدند.

محمدرضا لطفی صبح روز جمعه، ۱۲ اردیبهشت ماه۱۳۹۳  بر اثر بیماری  سرطان در ۶۷ سالگی در  بیمارستان پارس تهران درگذشت

 روحش شاد و یادش گرامی